Neydik Ne Olduk

Süper lisede okumaya başladığımda İngilizce öğretmenimiz her öğrencinin bir tane yabancı mektup arkadaşı olacağını ona göre kendimizi tanıtan yazıyı en kısa sürede ona götürmemizi istemişti.Herkes çok büyük bir heyecan duyuyordu çünkü yabancı bir arkadaşımız olacaktı ve biz bildiğimiz kadar ingilizcemizle YABANCI birileriyle konuşma fırsatı bulacaktık.

Herkes kendini tanıtan yazıları öğretmene teslim etti.Bende tabi babamında resmi diline güvenerek bir dosya yaptım askeri disiplin içerisinde ve öğretmene teslim ettim.Ertesi gün öğretmen eşleştirmeleri açıkladı sınıfta bir tek bana mektup arkadaşı kalmamıştı.Bunun için gönül koymamamı ve eğer çok istersem bana bir tane bulabileceğinin sözünü veriyordu öğretmenim.Ancak dal kırıldı bir kere ve hayır hocam istemiyorum sağolun önemli değil zaten ne olacak mektup arkadaşım olsa ,ne kaybederim diye cevaplıyordum kırgın,kızgın,ezik ...

Günler geçtikçe arkadaşlarım sınıfa yabancıların mektuplarını getiriyorlardı ve bağıra bağıra sanki bana inat edercesine okuyorlardı.Tabi o zamanlar şimdiki gibi ne bir teknoloji ne de yurtdışına açılım vardı.Çok istedim ama gerçekten çok istedim benimde bir yabancı arkadaşım olmasını.

Yaklaşık 6 sene geçti bunun üstünden ve bana hayatımı değiştiren bir fırsat verildi eski bir dost sayesinde.Hdi Selçuk bu işi yaparsan sen yaparsın dedi.Uluslararası bir festival yap dedi(Festivallere gide gele bir çok yabancı grupla tanışmıştık).Tamam ama nasıl olucaktı.Burada arkadaşlarınla plan yapıp hadi 10 kişi buluşalım dediğimizde bile yaptığımız organizasyona 3-4 fire veriyorduk.Ben nasıl olurda 150-200 kişiyi burada toplayacaktım.İşte O an dedim ; Ben bunu yapacağım ve bu etkinliğin sonunda tek başıma o grupları izleyip lisedeki arkadaşlarıma haykıracaktım " Siz bir yabancı ile yazışırken ben o yabancıları buraya kimsenin desteği olmadan(öğretmen desteği) çağırdım ve onlar benim için geldiler sadece benim için.Mektup göndermediler kendilerini getirdiler."